مردی ، ساعت های متوالی نشسته بود و به تلاش پروانه ای برای خروج از پیله اش نگاه می کرد.پروانه توانست حفره کوچکی ایجاد کند، اما بدنش بزرگتر از آن بود که از آن حفره بگذرد.بعد از زمان درازی ، به نظر رسید که خسته شده و بی حرکت ماند.
مرد تصمیم گرفت به پروانه کمک کند: با دقت بقیه پیله را باز کرد و بی درنگ پروانه را آزاد کرد. اما بدن پروانه مچاله و کوچک بود.
مرد همچنان پروانه را نگاه کرد ، امیدوار بود که هر لحظه بالهای پروانه باز شوند و به پرواز در آید .اما هیچ اتفاقی نیفتاد. پروانه ، بقیه زندگیش را با بدنی مچاله و بال های به هم چسبیده گذراند . نمی توانست پرواز کند.
مرد نیکوکار نفهمیده بود که آن سوراخ کوچک و تلاش پروانه برای عبور از آن سوراخ، روشی است که طبیعت برای ورزیده کردن بدن و تقویت بال های پروانه به کار می برد.
گاهی کار طاقت فرسا ، درست همان چپزی است که ما را برای رویارویی با مانع بعدی آماده می کند .کسی که از این کار طاقت فرسا خودداری کند ، یا کسی که کمک نادرستی بگیرد ، نمی تواند به شرایط شرکت در مسابقه بعدی دست یابد، و هرگز نمی تواند به سوی سرنوشتش پرواز کند.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آذر 1385ساعت 10:33 توسط پيام پارسا
|
